دلنوشته ای از جنس قطرات باران

1 ای از جنس 1 1

همیشه شنیدم که میگن مرد که گریه نمی کنه ! اما به نظر من گریه مرد و زن نداره ، گریه معجزه خداست که بتونی آرام بشی و بدون عقده و دلشوره به کارهایت ادامه بدی و یا حتی بهتر از پیش کار کنی .
اشک هایی که به زیبایی مروارید دریا و به پاکی قطرات باران ، از چشمان انسانی غمگین جاری می شوند معنایی به اندازه یک اقیانوس دارند و آرامشی صدها برابر از درد دل . این قطرات بی رنگ و معنادار اشک ، روح انسان را آرام و افکارش را روشن میکنند . وقتی بغض گلویت را میگیرد و فکر میکنی که دیگه آخر دنیاست و آخر همه امیدها و دیگر کسی نیست که به فریادت رسد ، آن گاه ندایی درونی تو را به سوی خدا می خواند ، خدایی که همیشه هست ، بیدار و هوشیار و وقتی درک کنی که آن سوی نا آرامی ها خدایی هست که داشتنش جبران همه ناکامی هاست ، درآن لحظه قطرات اشک که از توکل برخدا برگونه ات نشسته ، جاری میشوند و تو را آرام میکنند ، آرام و آرام تر .
پس از گریه نترس . اما بدون که اشک مقدسه و نباید برای هر کسی ریخته شود .
گاه گاهی یک قطره اشک فاصله ی بین انسان گناهکار و خداست که با توبه جاری میشود و ارزش صدها سال نماز را دارد و گاهی اوقات فاصله ی بین دل آشوبی و دل آرامی است و گاهی هم فاصله ی بین رفتن و ماندن ، آری گاهی با یک قطره اشک مادر ، فرزندی که رفتنش به جهانی دیگر حتمی شده دوباره برای زندگی کردن فرصت می یابد .
براستی این قطره های ریز که از پیچیده ترین دوربین جهان یعنی چشم جاری میشوند ، چه کارها که نمیکنند .

+ نوشته شده در جمعه دوازدهم آبان ۱۳۹۶ساعت 19:12 توسط طاهره حاجی نوروزی |